Eksiksiz zafer asla mümkün değildir, ama sık sık yenilmemek ve mağlubiyetlerini hiçbir zaman iç rahatlığıyla kabullenmemek, bu savaştan zaferle çıkmak demektir.
Düzgün insanlar tarafından ayıplanan o şamatacı öğrenci güruhları, halini vaktini düzeltmiş ve kendilerini nesnel olarak gerçekleştirmiş o "düzgün insanlar"ın beyinlerini dolduran eleştiriden azade fikirlerin sonucudur.
Nasıl yani? Cimri para için sağlığını, zevklerini, hatta dürüstlüğünü feda etmeyi başaracak da biz entelektüel çalışma gibi cömert bir amacı, her gün ona tembelliğimizden birkaç saati feda edebilecek kadar sevmeyi başaramayacak mıyız?