Mert TIBIK
@mtibik
Şu anda okuduğu kitap
Bir şey olmamış gibi devam edip gitmek de varmış hayatta...
Onca yaşanmışlığı, verilen sözleri, kurulan hayalleri geride bırakıp hiçbir şey hissetmemiş gibi yoluna devam etmek...
Ama unutulan bir şey var:
Çok seven insan sessiz kalabilir, geri çekilebilir, hatta kabullenebilir.
Fakat kalpten edilen kırgınlığın ve ahın da bir karşılığı vardır.
Bazen insanlar yaşananların bitmesini dış sebeplere bağlar.
Aile olur, çevre olur, şartlar olur...
Ama gerçekten isteyen insan, sevdiğini kolay kolay bırakmaz.
Gerekirse herkesin karşısında durur, yine de vazgeçmez.
Bu yüzden bazı gidişlerin açıklaması olmaz.
Çünkü bazı ayrılıklar sebeplerden değil, tercih edilen vazgeçişlerden doğar.
Benim içimde kalan tek şey soru işaretleri değil;
Bir zamanlar bana sonsuza kadar kalacağını söyleyen bir insanın, nasıl bu kadar kolay gidebildiğine olan şaşkınlık...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çok kolaymış gitmek...
Verilen sözleri unutmak, birlikte kurulan hayalleri yarım bırakmak, yarınlardan bahsettiğin insanı bir günde geçmiş yapmak...
Ne de kolaymış ümit vermek. Bir insanın kalbine güven bırakıp sonra o güveni sessizce alıp gitmek...
Ben her söze inandım, her hayale emek verdim. Kalıcı sanılanların geçici, samimi sanılanların ise sadece güzel cümlelerden ibaret olduğunu öğrendim.
Bazı insanlar hayatına iz bırakmak için değil, sana ders olmak için giriyormuş.
Kırgınlığım gidişine değil; Bunca şey yaşanmışken hiçbir şey olmamış gibi davranabilmene...
Seni hayatıma girdiğin gün için değil, bana hissettirdiğin şeyler için hatırlardım.
Kırıldım, üzüldüm, uzun süre cevaplarını aradım. Ama zaman bana şunu öğretti; bazı hikâyeler mutlu bitsin diye değil, insana bir şeyler katsın diye yaşanıyor.
Sana kızgın değilim artık. İçimde sadece bir zamanlar kurduğumuz hayallerin sessizliği kaldı.
Belki bir gün yollarımız tekrar kesişmez. Belki birbirimizin hayatını uzaktan bile görmeyiz.
Ama olur da bir gün beni hatırlarsan, seni gerçekten seven birinin var olduğunu hatırla.
Ve ben de seni, yarım kalan bir hikâyenin en güzel cümlesi olarak hatırlayayım.
Çok özlüyorum…
Ama bunu sana söylemeyeceğim.
Çünkü insan bazen en çok, geri dönmeyecek birine alışmaya çalışırken yoruluyor.
Geceleri aklıma düşüyorsun.
Bir mesaj gelir sanıyorum bazen, gelmiyor.
Sonra telefonu kenara bırakıp kendi kendime susuyorum.
İşin kötü tarafı şu;
Ben seni sadece sevgilim olarak değil, hayatımın içindeki huzur gibi sevmiştim.
Şimdi herkes yerinde ama içimde hiçbir şey yerinde değil.
Geçer diyorlar ya…
Belki geçer.
Ama bazı insanlar unutulmuyor, sadece yokluğuna alışılıyor.
Bazen gece durup düşünüyorum da…
İnsan birini unutmaya çalışmıyor aslında.
Sadece eskisi gibi hissetmemeye çalışıyor.
Çünkü bazı insanlar gidince hayatından çıkmıyor, sadece sessizleşiyor.
Bir şarkıda, bir sokakta, bir cümlede tekrar karşına çıkıyor.
Ben seni çok özledim diyemem artık.
Ama içimde hâlâ “neden böyle oldu” diye susmayan bir yer var.
En çok da ne yoruyor biliyor musun?
Bir zamanlar her şey olduğun insanın, bugün hiçbir şey olmaması.