Ân geliyor insanın hiçbir şey yapası gelmiyor, işte o vakit geçmişi düşünüyorsun Allah'ın fazlından vererek başarılı kıldığı zamanları, yeniden başlamak için belki de en uygun zaman bu hissiyatın bünyeyi sarmasıyla oluşuyor ve meşhur söz; Sen yeniden başlayanların da Rabbisin!
Günler günleri kovalıyor, geceler geceleri, düşünüyorsun boşa koysan dolmuyor, doluya koysan almıyor. Hem sonra kitlenin ilgi alanları başka yöne kaymış, sende bulunan şeyin alıcısı yok, sahih gündem yerini popülizme bırakmış işte motivasyonun kaybolduğu ân, hevesin kırılıyor..
Aslında gerçeği yalın gerçeği biliyorsun, yapay gündemlerin uzağında kalman gerektiğini, ilkelerine sıkı-sıkıya sarılman gerektiğini..
Lakin savrulanların akibetine şahidlik etmişsin korkuyorsun! Sonra ahdine sâdık kalman gerektiği düşüncesi tahtakurusu gibi kemiriyor içini..
Nasıl bir sorumluluk almışsın cılız bedenine!
Keşke diyorsun kendi kendine, sâir kalabalıktan birisi olsaydım da, ters-düz eden düşüncelerden uzak kalsaydım. Ama ne mümkün, kafanın içinde bir sağa bir sola çarpan ve çarptıkça can acıtan sorumluluk duygusundan uzak kalabilmek..