Muhammed Emin Aydın⠀ོ⠀ོ
@muhmmdferec
"Ey yerin üzerindekiler! Gönül ehli olunuz.!
•
Instagram.com/muhmmdferecc
Yitik Cennet, Karakoç’un en çok okunan ve en çok sevilen eserlerinden. Hacim olarak fazla değil, ama Karakoç eserlerinin genel karakteristiği olarak anlamak, diplerdeki mana incilerine ulaşmak için emek isteyenlerden. Öyle ki kimi cümlelere vukufiyet için bütün peygamberler tarihini bilmek, kimi cümleler içinse Yunan edebiyatını devirmiş olmak gerekiyor. Konsantrasyon olmadan anlam denizinde kulaç atmaksa asla mümkün değil, her iki durumda da sonu hüsran olan bir batış ya da yüzeyde kalış olası. Yitik Cennet neyi anlatıyor; Yitik Cennet, Hz. Âdem ve Havva'nın cenneti yitirmesiyle başlayan insanlık yolculuğunu ve yitirilen bu cenneti tekrar kazanma yolunda insanlığın yolculuğunu peygamberler üzerinden anlatıyor. Tabi bütün peygamberler geçmiyor kitapta. Belirli dönemeçlerde nirengi noktası olan, kritik roller üstlenmiş peygamberler yer alıyor.
“Hata yapmak fırsatını Âdem'e veren sendin.” demişti İsmet Özel, hata yapmanın nasıl bir fırsata dönüştüğünün cevabını da Karakoç veriyor, Yitik Cennet’te, Âdem bölümünde. “Yurdunu hangi insan daha çok sevecektir: doğduğu yerden ölünceye kadar hiç ayrılmayan insan mı? Yoksa en genç çağında yurdundan ayrılarak savaşa gitmiş, esir düşmüş, bir daha dönme umudunu tam yitirmişken ansızın esen hızır yeliyle kendisini yine ülkesinde bulan insan mı?” diye soran Karakoç bu kıyas ve soru üzerinden asli yurdundan ayrılan Âdem’in cennete olan iştiyakını idrakimize sunmaya çalışıyor.
Hz. Âdem’den Hz. Nuh’a geçiyor. “Her çağda, şartlar ne kadar ağır ve umutsuz olursa olsun; inananlar için bir Nuh'un Gemisi vardır...” diyor, su serpiyor gönüllere, Nuh’un inkârcılarını yok eden tufana inat. Hz. Nuh ile hakiki inananlar ve iman neferleri için kurtuluşa ermenin ve kendi medeniyetini inşa edebilmenin tek yolunun ihlasla doğrulmak olduğunun
Merhamet; güzel görünmek isteyen kızları güzel, yakışıklı olmak isteyen erkekleri yakışıklı yapar. İnanın bana, merhamet kadar insanı güzelleştiren pek az şey gördüm.
Adrese teslim için yazılmaz bazı mektuplar, kelimeler öylece durur ve cümlelerde bırakır hislerini. Bembeyaz kâğıtların hüznü olur, ruhunu teslim etmiş bedenlerin hatıralarını muhafaza eder harflerinde, söyleyemediklerimiz olur, söylemek istediklerimiz olur. En çok bize benzeyenle, bize en uzak hisler arasında ince bir çizgi olur kalemimiz.
Dokunsan ağlarmış gibi hisli, dokunmasan kendi mürekkebinde; kendine dertli… Ağlayan cümlelerin iksiri mürekkebinden midir acep? Okurken yüreklere dokunan o dokunaklı kelimeler, virgülü olmasaydı kalamazdı ayakta belki de. Belki de tırnak içinde ki sözcükler, uçurumun kenarına takılı kaldığı için iki yanından tutulmuş.
Bu mektup uçurumun kenarına takılı yüreklerin can evi olsun, o kıymetli hisleri tutturulsun mandallarla. Göndereni belli olmayan yüreklerin; pulsuz, adresi meçhul cümleleri kilitlensin zarfına…
Bir vedanın ardından dökülen suyu olsun. Pencere kenarında umutla bekleyen bir çift göz olsun. Bir gülüş olsun, acıyla harmanlı. Bir nefes olsun ciğerlerine sığamayan, çekip gitmek istediğimiz bir diyar olsun. Yüreğimin yanık köşesinden, ellerimin çaresizliğine düşen bir avuç hüzün olsun…
Kafamdaki “ama neden” sorusu uğultu olsun, mahcubiyetle olup biteni dinleyen yüreğimin resmi olsun. Gözlerimin sükûnetime dinletisi olsun, lâl olan bakışlarımın dili olsun.
Kendine mektup yazar mı ki insan? Kendiyle konuşan olur da mektup yazan olur mu ki? Bu mektup varsın bu bilinmeze de çözüm olsun.
Ey benim yaralarından nakışlar işli kalbim; kimsesizim, kendi kendinde müebbet hapsolmuş kadersizim… Üzdüler mi seni, incittiler mi söyle. Kaldın mı yine kendinle, mutlu çiçeklerini; yüreğinin kır bahçesinden koparan çocuklara yetişemedin mi? bilemedin mi hislerini ziyan eden dost bildiklerinin dilini. Gözlerinde kaybolduğun en kıymetlinin,