Kalçayı içeri çek, çeneyi yukarı kaldır, adımları yavaşlat, beni inciten, sıkan, öfkemi kabartan ne varsa hepsini geride bırakıyorum : Okulu, annemi babamı, onların köstebek gibi bir aşağı bir yukarı yürüyüşlerini en ufak bir vicdan azabı duymadan kafamdan atıyor, etrafı kokluyor, avımın izini sürüyorum.