İşte o iki gece boyunca ben hep dua ettim. Zira yardım dileyeceğim ve yardım bekleyeceğim O'ndan başka kimse yoktu kil Yalnızdım, anlatamazdım. Ve dua yalnız olmadığını, kimsesiz olmadığını bilmekti. Ben de buna inandım ve dua ettim hep. Ve kendimi yalnız hissettiğim o gece vaktinde dedemin bir vakitler kulaklarıma fısıldadığı, kimin olduğıınu hatırla madığım bir şiirin hafıfliği düştü hatırıma;
Kimsesiz hiç kimse yok, var herkesin bir kimsesi Kimsesiz kaldım yetiş ey kimsesizler kimsesi
"İNSAN NE TUHAF! Normalde inanamayacağı, kabullenemeyeceği, gerçek sayamayacağı birçok şeyi kanıksıyor bir vakit sonra. Kabulleniyor ve sıradanlaşıyor her şey."
o, insanlarda bulamadığını kitaplarda bulduğunu söylerdi hep. Hayallerinin kitaplarda gerçek olduğunu ve onların can yakmadığını, aldatmadığını söylüyor ve öyle inanıyordu. Kitap dosttu onun için, okumak sohbet.