Öncelikle şunu belirteyim ki kitaba sıfır ön yargı ile başladım.
Bu seriyi okuyanlar ikiye ayrılıyor, aşırı derecede sevenler ve aşırı derecede nefret edenler. Nefret edenler de genelede watty kitaplarını ergence bulduğundan ve bu kitabı da öyle gördüğünden nefret ediyor.
Ben ise kitaba ciddi bir beklenti ile değil de kafa dağıtmak için başladım ve sadece buna odaklandım. Peki dağıttı mı? Bir yere kadar evet. Kitabı ciddiye almadan okuyunca sarıyor aslında.
Kitaba askerî kurgu diye beklentiyle okursanız hayal kırıklığına uğrarsanız çünkü kitapta çatışma-operasyon vb. sahneler yok denecek kadar az. Kitap bir olayın etrafında şekilleniyor desem çok büyük yalan söylemiş olurum çünkü dümdüz birinin hayatını okuyoruz. Gökçen doktor olmuş şöyle yapmış bu olmuş şu olmuş klasik günlük hayat olayları okuyoruz.
Kitap hakkında beğenmediğim bir kaç şey oldu onlardan bahsedeyim.
İlk olarak okurken rahatsız olduğum ve gözüme çok batan sosyal medya dili. Kitaplarda sosyal medya dilini görmekten nefret ediyorum çok itici geliyor. Kitabın ilk yarısı neredeyse hep öyleydi ama neyse ki sonlara doğru düzeldi.
Ikinci olarak bölüm başı geçmiş sahneler okumak bana bunaltıcı geldi. Çoğunluk bunu seviyor ama benim bölümlere girişlerimi zorlaştırdı. Resmen orayı okuyayım da kurtulayım diye çabucak okuyordum.
Üçüncü olarak tuhafıma giden bir şeyden bahsetmek istiyorum. Bilge Gökçene "amelde mezhebin ne?" diye sorunca Gökçen durakıyor ve ardından "elhamdülillah müslümanım" diye cevap veriyor. Burada mezhebin ne olduğunu bilmediği için böyle cevaplayarak gülünç bir sahne ortaya çıkıyor gibisinden yazmış yazar. Şimdi şöyle bakalım olaya, Gökçen 28 yaşında ve okumuş bir kadın. Müslüman da. Amelde mezhebin ne olduğunu bilecek kadar da aklı başında. Yazarların karakterleri din hakkında sıfır
KIRMIZI PELERİNLİ KENT
ASLI ERDOĞAN
168 SAYFA
Neden seçtim bana öldüresiye düşman bu kenti? İnsan acısından lif lif dokunmuş, kırmızı peleriniyle benliğimi sarıp sarmalayan, keskin dişlerini karnaval maskelerinin ardına gizleyen Rio de Janerio'yu..? Yalnızca tek bir şey adına güvenli suları terk eder, kendi köklerimizi keseriz. Âdem'in, uğruna ölümsüzlüğü teptiği tek şey adına: BİLİNMEYEN
İyi bir ailede yetişmiş, iyi eğitimli genç bir kadın Özgür. Bu genç kadının İstanbul'dan Rio de Janerio'ya yaptığı kendini bulma belki de kendini yitirme serüvenini okudum Aslı Erdoğan kaleminden.
Futboldaki başarıları ile tanıdığımız yada renkli, görkemli ve eğlenceli karnavalları ile ünlenmiş bir Rio değil anlatılan. Maskesi düşmüş, gerçek yüzü ortaya çıkarılan bir şehir ve bu şehirde yaşam mücadelesi veren bir kadın.
Karanlık arka sokaklar, adım başı ölümün kol gezdiği mahalleler, fuhuş batağındaki çocuklar ve kadınlar, açlık, sefalet, uyuşturucu ve silah kaçakçılığı yapan çetelerin bitmeyen hesaplaşmaları, boğucu bir sıcak.
Özgür, bu tekinsiz şehirde her an öldürülme, saldırıya uğrama, salgın hastalıklara yakalanma tehditlerine rağmen ki bu tehditler tüm şehir için geçerli, ayakta kalma, var olma belki de içten içe yok olma mücadelesini veriyor. Bu çabanın yanında birde roman yazıyor ki, kitapta hem romanı hem yaşadıklarını anlattığı kısımlar birarada.
Yazarla tanışma kitabım oldu Kırmızı Pelerinli Kent. Anlatım dili sade fakat basit değil aksine oldukça derin. Kitap boyunca ağır bir hava eşlik ediyor size. Bu nedenledir ki sayfa sayısı az, anlatım dili basit gibi düşünülse de yoran bir yanı var. Rio'nun karanlık yüzü, insanoğlunun acımasızlığı, herşeye rağmen ayakta kalma mücadelesi, iç hesaplaşmalar. Özgür'ün mücadelesini severek okudum. Sırada yazarın diğer kitapları var
