Smyye
@multefithatun
𝓜 ♡︎
Kendim için yazıyor , hatırlamak istediklerimi arşivliyorum .
İstanbul
312 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Normal şeylerin sıkıcı bulunduğu bir devre denk geldik sanırım. Müthiş bir oburluk çağı. Yeni insanın nefsi doymuyor.
Sıradanı tükettik. Mutluluk dediğimiz şey sadece anlık.
Lunapark treni gibi hızla çıkıp hızla inilen bir yer mutluluk.
Hayatın bozmayı unuttuğu ya da ne yapsa bozamadığı insanlar vardı hala. Dünya arkalarında yıkılırken onlar kurbağalar
gibi nilüfer yapraklarından seke seke sakince uzaklaşıyorlardı enkazdan, toz duman bulaşmıyordu onlara.
Yorgundum. Günlerce yürümüşüm gibi. Günlerce uyumamışım, hem yürümüşüm
hem sırtımda dünyayı taşımışım gibi yorgundum.
Bedenim son sürat bir yaşantı inşa ediyordu içimde. Her saniye körpe hücreler yoktan var oluyor, bir araya geliyor, çoğalıyor.
İnsanla insanı bağlayan yegane şey sevmekten başkası değildi;
ne olursa olsun, bir insanı eskimeyen, durduğu yerde kıymetlenen, olanı biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek
varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin.
Emek vermen lazım.
Bazı şeyleri feda etmen lazım. Teslim olman lazım. Yer açman lazım. Taş üstüne taş koyman lazım. Sonra o ilişkiye gözün gibi bakman lazım, çürümesin, çökmesin, eskimesin. Ona hayatını vermen lazım. Bunlar yoksa heves balon gibi
bir şey, sönüp gidiyor.