Fotoğraflar hocam … Neden varlar ki ?
Yaşarken güzel , anımsarken acı bunca anıya bakmayı niye isteriz ki ? İnsan hatıralarının mezarlığını niye ziyaret eder ki ? Çocukluk , gençlik , yetişkinlik , başlangıçlar , sonlar, buluşmalar , ayrılıklar… Hepsi bitmiyor mu ? Biz bitenleri bitirmemek için neyin nafile çabasıyla uğraşıyoruz ?
Bitmeyenleri tamamlayabilmek için bakıyoruzdur o fotoğraflara .. Yaşarken güzel olandan güç almak için. Anımsarken acı vereni telafi etmek için. Hatırlamak bir buluşma biçimidir çünkü ! Belki de bitiremediklerimizle buluşarak tamamlanmak istiyoruzdur .
Az sevdiğin için mi yetmedim ?
Bize ne oldu ?
Alıştıkça mı sıradanlaştık ?
Anlaştıkça mı uzaklaştık sence ?
Hep gözünün önündeyim diye mi yok ettin beni ? Yok saydığın için mi göremedin yoksa ? Nerde bittik ? Telafisi mümkün mü bu kayıtsızlığının ?
Beraber yarattığımız anılar şifam olur sanıyordum . Hastalığım oldular . Onlardan çıkıp gidemiyorum. Sen beni artık sevmiyorsun. Evet , hayat devam ediyor ama ben sevgisizliğini ezip geçemiyorum.