M.
@munzevi_mutecessis
Bilmeyen ne bilsin bizi, bilenlere selam olsun..
Kitabın ilk cümlesi ile beraber, ben ne okuyorum? nasıl bir karakter oluşturmuş yazar ki, annesinin ölümünün dün mü ondan önceki gün mü olduğunu bilmeyen bir karakter derken, sade ve özenle seçilmiş kelimelerden oluşan cümleler bütünü olay örgüsünün içine çekiyor okuyucuyu. Annesinin cenazesindeki gözyaşı dökmeyişi, üzülmemesi vurdumduymaz olması karakteri gözümüzde bir hayli sevimsiz bir hale büründürür iken, bir süre sonra cinayetten yargılanıp, annesinin ölümüne bile üzülmeyen bir adamın insan dahi olamayacağına, ancak cani hisler besleyen bir insan olacağına, tanıklık eden yakınları ve mahkemenin idam hükmü aslında Adaletin nasıl kıldan ince kılıçtan keskin olması gerektiğini gösteriyor bize.
Reklam
Okuma alışkanlığımı kazandırıp, ilk okuduğum kitaplardan. Cemil Meriç ile de bu kitap ile tanıştım. İdeolojilerin uçurumları aydınlatan hırsız fenerleri olduğunu, izm lerin idrakimize giydirilmiş deli gömlekleri olduğunu, her türlü sınıflandırmaya karşı çıkan, her düşünceye saygının olabileceğini bu ülkenin her ferdine bu kitapla anlatmaya çalışan münzevi ve mütecessis bir fikir işçisi olan Cemil Meriç in düşünce ve fikir dünyamı şekillendirip baştan aşağı yeni bir fikir ve düşünce dünyası oluşturan bir tam anlamıyla başucu eseri. Kitapta yer alan her cümle derin düşüncelere sevk edecek ve her cümle yeni bir sorgu penceresi açacak düşünce dünyasına.
Kitabın sayfalarını ard arda çevirirken birden kendimi İvan'ın yerinde gördüm. Empati yeteneğinin yüksekliğinden midir? Ya da bir kişinin ölüme doğru bayır aşağı yuvarlanırken ne hissettiğini bilmek istemesinden midir? Bilinmez. Ancak bir çok okuyucu kendini Ivan ın yerine koyup bir daralma yaşamış olsa gerek. Ölmek istememenin verdiği yoğun yaşama arzusu. Yaşadığı geçmiş hayatını anlamsız bulma. Acılar ve ağrılar içinde ölmenin verdiği derin ıstırap. Kimi dostların ve arkadaşların ise ölüm kendilerine gelmediği sürece ölümü yok saymaları. Asıl can alıcı bu olsa gerek. Burada da Ivan ın dostlarının ölümü sade olması gereken bir şeymiş gibi görüp kendilerini hiç ölmeyecek görmeleri. Aslında çok sıradan bir düşünce. Hepimiz dünyaya hiç ölmeyecekmiş gibi bağlanmıyor muyuz? Ölüm kendimize gelene kadar demek ki ölümün farkında olmuyoruz. Şüphesiz Ivan da böyle bir yaşam sürdü. Sürdürdüğü yaşamdan pişmanlık.
