e (@munzevifani) İletileri

Ölümü hatırlamak için bazen çok yakınımızda birinin vefat etmesi gerekmez. Allah ölümü ve kabir azabını bize yıl içerisinde çok güzel gösteriyor aslında. İlkbaharda her yer yeşilleniyor, rengarenk çiçekler açıyor, insanlar sokaklara dökülüyor, herkes birbiriyle içli-dışlı oluyor; zamanın aktığını fark etmeden. Tıpkı dünyaya dalıp, ahireti unutuşumuz gibi.. Sonra yaz mevsimi geliyor. Güneşin kavurucu sıcaklığı tenimizi yakıyor, bir yandan yaz meyveleri çıkıyor, ağaçların gölgeleri bizi serinletiyor, dünyanın bir ucunda insanlar kendilerini sahillere atarken; diğer ucunda kimileri 1 bardak su bulabilmek için hayat mücadelesi veriyor. Kimileri de kıştan emek verip tohumunu ektiği ve yazın ortasında elindeki su ile sulayıp emek verdiği mahsüllerini yaz biterken topluyor. Ekinleri, dünyaya dalmışken bir yandan ahiretini de düşünen sâlih kulların aldığı mükafat olarak düşünebilirsiniz. Yaz mevsimini ise insanın gençliği olarak görün, en verimli yılları yâni. Sonra sonbahar geliyor. Yapraklar yavaş yavaş soluyor ve bir bir dökülüyor..Tıpkı yıllarca sürdürdüğümüz yaşam gibi. Ömür törpüsünün son demlerine geliyor gibiyiz bu mevsimle. Yazın altında serinlediğimiz ağaçlar, ilkbaharda oturduğumuz çiçekli parklar, bir bir sararıyor.. Tıpkı insanlar gibi, yaşlanıyor doğa ana.. Sonra kış kapıyı çalıyor. Sonbaharda sararan yapraklar, dökülüyor ve attığımız her adımda hışır hışır ağlıyor. "Geçtiğin yollara bak. "Diyor. Sarılıyoruz montlara, kabanlara ve dört duvar arasına.. Sokaktaki insanların tek bir telaşı oluyor bu defa, kendi rutinlerimiz ve önemli işlerimizden başka bir şey yapamıyoruz bu aylarda. Sonra yüzümüze soğuk çarpıyor, yapraklar solmuştu ya? Çiçekler nerdeydi? Kuşlar niye cıvıl cıvıl ötmüyor sahi? Renkli sokakların yerini soğuk ve sessiz duraklar almıştı bir

1000Kitap

Reklam

İleri