e
@munzevifani
Kendi hâlinde bir yolculuk; kelimelerle düşünen, sessizlikte soluklanan biri.
21 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Kitaba başlarken beklentim yüksekti. Gabriel García Márquez gibi Nobel Edebiyat Ödülü almış bir yazarın kitabını okurken daha etkileyici bir anlatım ve daha güçlü bir kurgu bekliyordum. Ancak Kırmızı Pazartesi benim için bu beklentiyi karşılamadı. Dili bana oldukça düz ve ruhsuz geldi. Olay örgüsü de ne yazık ki ilgimi çekmedi. Kitap boyunca anlatılan cinayet ve cinayetin işleniş şekli bana fazla basit ve hatta biraz acemice geldi.
Evet, yazarın bu kitapta sonucu baştan belli olan bir hikâye anlattığını ve asıl meselenin cinayetin kendisi değil, toplumun bu cinayete sessiz kalışı olduğunu biliyorum. Ama buna rağmen okurken metnin içine giremedim. Aynı şeylerin tekrar tekrar anlatılması beni kitaptan daha da uzaklaştırdı. Sayfalar ilerledikçe merakım artmadı, tam tersine azaldı.
Kitapta dikkatimi çeken ve beni şaşırtan bir detay ise Ortadoğu’dan Güney Amerika’ya göç eden Arap kökenli insanların “Türk” olarak anılmasıydı. Tarihsel bir arka planı olduğunu biliyorum ama bunu okumak yine de rahatsız ediciydi. Bu noktada, özellikle Avrupa’da yaşayan Türklere sıkça sorulan “Siz Türkiye'de Arapça mı konuşuyorsunuz?” sorusunun neden hâlâ var olduğunu daha iyi anladım.
Arapçaya ya da Arap milletine karşı bir düşmanlığım yok. Ancak Türkçenin güzelliğinin ve zenginliğinin bu şekilde görmezden gelinmesi beni üzdü. Kitapta geçen bu detay, ister istemez insanı düşündürüyor ve biraz da sinirlendiriyor.
Açıkçası kitabın Nobel Edebiyat Ödülü almış olmasında da bu tarz kültürel temsillerin ve Batı’nın bakış açısının etkili olduğunu düşünüyorum. Márquez’in anlattığı hikâye evrensel olabilir ama anlatım biçimi bana hitap etmedi.
Sonuç olarak; Kırmızı Pazartesi benim için keyifli bir okuma olmadı. İlk defa bir kitabı okurken gerçekten hiç zevk almadığımı fark ettim. Belki birçok kişi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Olağanüstü Bir Gece'de kendine uyanan Adamİnsan ve Duygular
Hayatın sıradanlığıyla özdeşleşmiş bir ruhun, tek bir geceyle altüst olup yeniden varoluşunu izlemek… İşte Olağanüstü Bir Gece, tam olarak bu dönüşümün hikâyesi. Stefan Zweig’in kaleminden çıkan bu kısa ama yoğun metin, beni derinden etkileyen ve kendi iç yolculuğuma dair pek çok soruyu yeniden sormama neden olan bir anlatı oldu.
Kitap, dış dünyada her şeye sahip ama iç dünyasında derin bir boşluk yaşayan bir adamın sıradan görünen bir gününün, onu hiç beklenmedik bir şekilde sarsmasıyla başlıyor. Burjuva yaşamının konforuna gömülmüş, "anlam" kavramını çoktan unutmuş bir adamın kendi iç sesine kulak vermeye başlamasını izliyoruz. Ve bu, öyle sessiz sakin bir uyanış değil; sarsıcı, huzursuz edici, yer yer karanlık ama bir o kadar da gerçek.
Zweig’in kahramanı bir at yarışında hissettiği tuhaf bir yabancılaşma hissiyle silkeleniyor. Bir suç anına tanık olması, ardından kendi içindeki suçluyu keşfetmesi ve bunu takip eden çelişkili duygular… Özellikle bir kadının parasını çalarken hissettiği utanç ve aynı zamanda hayata dair hissetmeye başladığı o yoğunluk, beni çok etkiledi. Çünkü bu, insanın bir yanıyla çürümüşlüğünü görürken diğer yanıyla da hâlâ hissedebildiğini, yaşayabildiğini fark etmesi gibi bir şeydi. O an, beni kendime dair düşünmeye itti: Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece bize öğretilen şekilde yaşamaya çalışırken içimizdeki sesi susturuyor muyuz?
Kitaptaki en güçlü temalardan biri de "merhamet". Ama bu merhamet, sadece başkalarına yönelik değil; insanın kendi nefsine, kendi boşluğuna, hatta kendi karanlığına karşı bile bir şefkatle yaklaşabilmesi... Zweig’in kahramanı, o gecede yaşadığı duygularla kendini hem mahkûm ediyor hem affediyor. İşte bu çelişki, bana insan olmanın ne kadar karmaşık ama bir o kadar da değerli olduğunu hatırlattı. Özellikle