Son yıllarda farkına vardığı ve üzerinde kafa yorduğu önemli bir görüş vardı Leyla Hanım'ın. İnsanlar yaşlanıyordu, bunun ayrıcalığı yoktu ama yaşlanan insanların bir kısmı olgunlaşmış olarak, bir kısmı olgunlaşmadan ölüyordu. Bunun püf noktası ise insanın "Nasıl görünüyorum?" sorusundan "Nasıl görüyorum?" aşamasına geçmesiydi.
"Gerçekten Evgenia, bazen kaybolduğumu hissediyorum. İnancım sarsılıyor. Doğruluğundan emin olduğum düşüncelerin hayat karşısında paramparça olduğunu görmek çok yıpratıcı. Karanlığın ortasında buluyorum kendimi. Doğru neydi, yanlış neredeydi, hakikat hangisiydi, bilemiyorum..."