Bugün oturup, o geniş gökleri yeniden hatırladığımda, ben büyüdükçe içimde büyüyen ıssızlığı daha iyi kavrayabiliyorum. Evler beni sıkardı, oyunlar beni sıkardı, bir kere bile annelerinin yanından ayrılmayan o ince belli kızlar beni sıkarda; her zaman daha uzun gelirdim günlerden. Ucu bucağı belli olmayan yaz öğlenlerinde ne zaman yapayalnız uçan bir kuş görsem, kanatlarım olmadığı için eseflenirdim. Atlara olan tutkunluğumun da, annemin uzak akrabalarından Seyis Behram'a duyduğum sevginin de sebebi bu olsa gerek: Gitmek...