Bir keresinde babamla dergahın merdivenlerini çıkarken bir adam başımı okşayıp "Nasılsın bakalım evladım?" diye sorduğunda irkilip sesin geldiği yana dönüvermiştim görebilecek gibi.
"İyiyim, affedin fark etmedim sizi. Benim gözlerim görmüyor da..." deyince verdiği cevap değiştirmişti belki de dünyamı.
"Keder değil evladım,sen görmüyorsun ama Allah seni görüyor..."
Görmek sınır koymakmış,anladım. İnsan sadece gördüğü kadar sanarmış dünyayı, yeni öğrendiklerini bile gördüklerine benzeterek anlarmış. Oysa benim gözüme inen o perde sınırları kaldırıvermişti...