Herkesin evi kendine saray. Sefasıyla da cefasıyla da. Kapıyı açıp girince, duyulan duygu, yaşamının biçimi ne olursa olsun 'oh evim' olur. Daha önceki, evin dışındayken, yorulmuşken duyduğun duygunun, 'kendimi bir eve atsam'ın karşılığıdır bu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Televizyona baktıkça hasta oluyorum. Neye vahlanacağımı şaşırıyorum. Savaş, ölüm, dehşet dünya kurulduğundan beri hep var da, ben bir bebelere kıyamıyorum bir de, insanların birbirini sevmemesine, bu güzel dünyayı paylaşamamasına bir türlü akıl erdiremiyorum.
Bir de şu laf: "Hayat devam ediyor."
İstanbul sakızı mübarek. Herkesin ağzında. Mis kokulu sanıyorlar. Değil.
"İllet bir şey."
Anladık, devam ediyor da, nasıl devam ediyor, soran, anlayan yok.