Yüz kez canıma kıymak istedim;ancak,daha seviyordum yaşamayı.Bu gülünç zayıflık,en uğursuz eğilimlerimizden biridir belki:Çünkü, hep yere atmak istediğimiz bir yükü sürgit taşımak istemekten daha aptalca bir şey var mıdır? Varlığından nefret etmek,ama yine de ona bağlı olmak;sonunda, yüreğimizi yiyip yutuncaya kadar,bizi kemirip tüketen bir yılanı okşamak?