Birkaç milyon insan arasında sanki kırık bir kayığa binmiş ve denizde kaybolmuş gibiydim.Beni rezil ederek toplumdan kovduklarını hissediyordum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ama ölmek güçtü.Sonra nerede rahata kavuşacaktım? Belki yine yaşardım.Beni deli eden işte bu düşüncedir.
Sanki dünmüş gibi çocukluğumdan pek farklı olmadığımı görüyorum. Şimdi ise tüm karanlık, alçak ve beyhude hayatımı görüyorum. Acaba o zamanlar mutlu muydum?
Hayır, ne büyük bir yanılgı! Herkes çocuğun mutlu olduğunu zanneder. Hayır, çok iyi hatırımdadır. O zamanlar çok daha hassastım; hem taklitçi, hem kurnazdım. Görünüşte gülüyor ya da oynuyordumsa da, içten en küçük bir dil yarası, bir iğneli söz, ya da en küçük sevimsiz ve saçma bir olay, saatler boyunca düşüncelerimi işgal ediyordu ve ben kendi kendimi yiyip bitiriyordum.
Aslında bu doğanın ölü yıkayıcısı, beni alsın götürsün. Cennet ve cehennem kişilerin içindedir diyenler haklıdır.
Hayır,hiç kimse intihar kararına varmaz.İntihar bazılarında birlikte bulunur.Onların yaradılışında mevcuttur ve onun elinden kaçamazlar.İşte bu alın yazısının hakimiyet gücü vardır.İnsana hükmeder.Fakat aynı zamanda bu, benim.Kendi kaderimi kendim yarattım.Şimdi artık elinden kaçamam,kendimden kaçamam.
Hiç kimse anlayamaz.Hiç kimse anlamayacak.Her taraftan çıkmaza düşen kimseye "Al başını git ve geber"derler.Ancak, ölüm insanı istemediği zaman, ölüm de insana sırt çevirdiği zaman,gelmeyen ve gelmek istemeyen ölüm!..
Herkes ölümden korktuğu halde,ben yaşadığım için kendimden utanıyorum.