ibrâhim baltanın suçu yok, kırılmak puttan eskidir, bilmiyorsun. bir bilinmeze denklem olmakla geçiyor ömür, bilmiyorsun. onlar nemrut. sen ibrâhim. uykularımda putlar ekiyorlar göğsüme. yangınların ortasındayız. bilmezsin ki ateş kendinden olanı yakmaz. bahçelerinden bahar eksik olmasın. ‘inandım lakin gönlüm biraz yatışsın.’ ben seni hep güzel hatırladım.
Sonsuz şükür ediyorum, bu kadar pisliğe kötülüğe rağmen, hayat boyu iyi bir insan olarak kalabildiğim için, iyi olmaktan vazgeçmediğim için. öyle insanlar tanıdım ki son dönemlerde tanıdıkça iyiliğin ne kıymetli bir şey olduğunu anladım. iyi insanların kıymetini yeniden keşfettim, güzel insanlar iyi ki varlar, dünyayı anlamlı kılanlar onlar.
Şimdi sahne sırası bende, kaldığımız yerden devam edelim.