İlk kitabım olan Siyah Sayfalar: D&R,BKM, IDEFIX, HEPSİBURADA'DAN satın alabilirsiniz.
Kitap arka kapak yazısı;
Ne garip bir dünya. Bugünün yarını varmışçasına yaşamak mıdır ki hayat? Saatlerce susmak mıdır ki zaman? Her şeyi kapalı kapılar ardına bırakmak nedir ki? Gittikçe elde ettiğimiz sadece dersler mi? Ne kadar sorular sorsam da, bir ben kalıyorum şu hayata karşı. Ne kadar yüzleşebilir insan? Mutluluk mudur bizi doğru yola sürükleyen yoksa acı gerçekler midir bizisürükleyen zamana karşı? Hiç birini bilmiyorum ama hayat ve insanlar bu dünyada bir denge olamadı ya da olmayı denemediler. Deneseler bile onca seneye rağmen geçmiş insanlara yazık değil mi? Neyin yokluğunu yaşamayı çalışıyorlar ki insanlar? Akıp giden zamanın mı yoksa bir hiçlik uğruna mı? Neyi, neye göre yargılıyorlar? Zaman geçecek, tarihler değişecek, birçok insan geçecek bu dünyadan belki ama hayat yine kaygısıyla kalacak. Ne garip dünya değil mi? Bütün anlamsızlığıyla bir mezara sığdırdı insanı... Kalıcılık neydi ki süresizce durması mıdır? Bu dünya ölümlü bugün varsak yarın yokuz. Ondan mıdır, ebedi kalıcaz diye kendimizi kandırmamız bu dünyada...
Bilirsiz xoşbəxt olmayan insanlar var. Və onları günahlandırırlar ki, daha çox şey istəyirlər, kiçiklərlə tətmin olmurlar.
Amma problem insanların kiçik ya da böyük şeylərlə xoşbəxt olmağı deyil. Problem insanların xoşbəxt olmağı istəyib, istəməməyindədir. Xoş bunu nə qədər problem saya bilərik ki. Bəlkə də xoşbəxtlik elə xoşbəxtliyi istəməməkdədir
Gecə ya da gündüz. Sizcə digərindən daha üstün olanı var? Ya da ağla qara, düzlə əyri, bəlkə də çirkinlik və gözəllik?
Mən bacımı çoox sevirəm, bu onu digər insanlardan üstün qılmaz. Mən qonşumu sevmirəmsə, bu da onu digər insanlardan əksik qılmaz. Insanlar bərabərdir, zidd ola bilərlər, fərqli ya da eyni, hər halda insanlar bərabərdir. Onlara dəyər verən olsun ya da olmasın.
Dediyim bütün bu anlayışlar da bərabərdir və əksini var edir. biri digərindən üstün deyil, çünki Allah (c.c) dünyanı ədalət üstündə qurub.
Xoşbəxtlik və kədərlilik də belədir. Niyə sadəcə biri olmağımız tələb edilir?
İnsanlar özlərini xoşbəxt ola bilmədikləri üçün öldürür. Xoşbəxtlik tələbi bədbəxtlik gətirir. Əgər melanxoliya da normallaşdırılsa cəmiyyətdə, xoşbəxtlik bizim üçün bir tələb yox, istək, seçim olsa, insanlar daha hüzurlu olmazmı? Xoşbəxtlik güldürür, kədər ağladır. İnsanlar fərqlidir, duyğuların onların düşüncələrinə də təsiri fərqlidir. Məni kədər ruhlandırır, yaşamağa vadar edir. Bir digərinu ölümə sövq edir
Yox Xoşbəxtlik, bu istək deyil, bu ailəmizin, cəmiyyətin bizim şüuraltımıza işlədiyi bir məlumatdı sadəcə. Xoşbəxt olmalısınız!
Hara baxırsan, xoşbəxt ol cümlələri. Bir yandan da deyirlər ki, istədiyin kimi ol :')
Xoşbəxtlik insanın öz duyğularını azad bir şəkildə yaşaya bilməsidir....
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bay D’nin Bir Günü | Ocak Ayı Hikâye Etkinliği
Hafta içi her zaman olduğu gibi Bay D yine sabahın köründe (daha karga botunu giymeden) dijital saatin klasik müzikli alarmıyla (Mozart’ın Son Zart’ıyla) uyanıp yatağından ivedilikle kalktı. Alelacele yaptığı sağlıksız bir kahvaltı sonrası ışık hızıyla sokağa fırladı.
Hava buz gibiydi. Zemheri soğukları hüküm sürmekte, dışarıda bir yerlere yetişme telaşındaki insanları iliklerine kadar titretip şiddetli rüzgarıyla adeta tokatlayıp sersemletmekteydi. Ama Bay D nedense hiç üşümez, onun içinde lavlar fokurdayan bünyesine soğuk işlemezdi. Kışın en kar kıyamet zamanlarında bile tiril tiril giyinir, bağrı açık dolaşıp etrafındakilerin hayret dolu bakışlarına aldırış etmezdi. Herkesin içinde lakin her şeyin dışında bir umursamazlık ve lakaytlıkla çalıştığı reklam ajansına gitmek üzere Kadıköy vapur iskelesine doğru hızlı adımlarla yöneldi.
Karadayken paçaları iş hayatının çamuruyla ağırlaştığından bata çıka ilerliyor, yarı saydam bir endişe sisinin arkasında ne düşündüğü pek anlaşılmıyordu. Ama iskeleden yürüyüp de vapura binmeye görsün, denizin kokusunu içine çekip, iksir-i azam sıfatına haiz çayını yudumlayarak akabinde seyre dalacağı en güzel mevziye çöreklenince, ilk fırsatta duygularıyla selamlaşıyordu. Dizlerine yatırılmış deri evrak çantasının üstünde kallavi boyutta katran karası bir cep telefonu; kulaklığın kablosu lülelenmiş, karışık düşüncelerin ortasına her iki kulaktan içli melodiler üflüyordu.
Yolculuk boyu dış dünya kadar iç dünyası da dalgalı, çakar çakmaz çakan çakır gözleri denizin üstünde beyaz köpüklerin dağıldığı yere sabitlenmişti. İçindeki debdebeyi sürura kavuşturmaya çalıştığı, fütursuzca alçalıp yükselen, tekinsiz bir devinim ile biteviye dalgalanan ikircikli bir hali vardı, bugün. Duygusal muhasebesini denkleştirmeye, koordinatlarını belirlemeye