Sizce?
Profesör, her yanıtta, dev dalgalarda oradan oraya savrulan tekneler gibi dağılıyordu. Düşünceler, sorgulamalar zorluyordu yılların kemikleşmiş öğretilerini. Bilinç barajının içi suyla doluyordu. Su biriktikçe, kendisini kaldırıyor, nefes almaya başladığını duyumsuyordu. "Aman Allah'ım!" dedi içinden. Mutluluk, anlık duyguların coşmasıydı sadece. Sürekli mutluluk olamazdı ki. Huzurdu onun adı. Yıllarca peşinden koştuğu ve aradığı şey mutluluk değildi. Tabi ya, sadece Huzurdu.
Peki, huzur neydi?" diye sordu kısık sesle kendine. Gülümsedi. Ve anladı ki huzur; mutluluğun ya da acının olmadığı Araf'tı...
[Acı, ancak, anımsadığında duyumsanıyorsa unutulmuş demektir. Huzur da anımsanmayan acıların yaşandığı süreçtir. Acı ya da mutluluğun hissedildiği anlarda, huzur ortadan kaybolur. Diyeceksiniz ki, insan, mutlu iken huzurlu değil midir zaten? İçten içe bilir insan! Mutluluğun biteceği endişesinin yarattığı korku, huzuru huzursuz eder.]
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Mutluluğu görebilmek..
D. Şimdi şu "Daha fazlasını yapabilirdim"e geri dönelim. Diyelim ki, sen, milyonlarıyla, milyarlarıyla kulesinde oturan Howard Hughes'sun.Kendini mutsuz etmek için ne söylerdin?
H. Düşünmeye çalışıyorum.
D. Yalnızca kağıda yazdığını oku.
H. Oh. "Daha fazlasını yapabilirdim."
D. Bunu her zaman söyleyebilirsin, öyle değil mi?
H. Evet.
D. İşte bu yüzden ün ve servet kazanmış birçok insan mutsuz. Mükemmeliyetçi standartların bir örneği. Yaparsın, yaparsın yaparsın, ne kadar başarı kazanırsan kazan, her zaman "Daha fazlasını yapabilirdim" dersin. Bu da kendince bir "kendini cezalandırma" yolu. Aynı fikirde misin?
H. Eee, evet, bunu görebiliyorum. Mutlu olmak için birden fazla şey gerekiyor. Eğer mesele para olsaydı, o zaman her milyoner, trilyoner mutluluk sarhoşu olurdu. Ama mutlu olmak, kendinle tatmin olmak için paradan daha fazla birşeyler var. Beni felç eden dürtü bu değil. Ben hiçbir zaman paranın peşinde olmadım.
D. Neydi dürtülerin? Bir aile geçindirme dürtün var mıydı?
H. Bu benim için önemliydi. Çok önemli. Ve çocukların büyütülmesinde rol aldım.
D. Çocuklarını büyütmek için neler yaptın?
H. Onlarla çalışırdım, öğretirdim, oynardım.
D. Nasıl yetiştiler peki?
H. Bence harikalar.
Sayfa 250
İyi bir hayatın şöhret veya zenginlik gibi nefsani zevkler içermediğine emindi. Peki Aristoteles’e göre hayatın amacı neydi ? En içteki eşsiz işlevimizi yerine getirmek olduğunu düşünüyordu. Bizi diğer canlılardan ayıran nedir ?diye soruyor .Ben de bu soruyu size yöneltiyorum."
Sayfa 114
Hər bir insanın özünəxas tərzdə xoşbəxtlik anlayışı var. Kimisi xoşbəxtliyi təhsildə, kimisi var-dövlətdə, kimisi ailədə, kimisi vəzifədə, kimisi gözəllikdə, kimisi yaxşı qonşularının olmasında görür... Bu xoşbəxtlik ünvanlarını saymaqla qurtarmaz. Fərqi yoxdur, xoşbəxtlik axtarışının sonu hansı ünvana çıxacaq, əsas odur ki, özünü xoşbəxt hiss etsin. Bəs, niyə alınmır? Bütün bu sadalanan məziyyətləri əldə edənlər, hələ də, özlərini xoşbəxt hiss etmədiklərini deyirlər. Axı, niyə? Bir vaxt səni xoşbəxt edəcəyini düşündüyün amilə artıq nail olmusan, daha nə istəyirsən? Niyə xoşbəxt deyilsən? Bu suallara da başqa cavablar tapılır hər zaman. Amma bəşər bir şeyi unudur:biz xoşbəxt olmaq yox, başqalarından daha xoşbəxt olmaq üçün əlləşirik. Bu, yaşam mübarizəsi deyil, məncə, xəstəlikdir. Elə bir xəstəlik ki, yalnız özün özünün həkimi, dərmanı ola bilərsən...
Sayfa 17
