A.Karadağ
@mutlulukmknts_
Hayatın küçük anlarında saklı duyguları ve farkındalıkları kelimelere döker. Onun için yazmak, bazen bir düşünceyi paylaşmak bazen de bir kalbe sessizce dokunmaktır.
Hisseden Herkes İçinAlıntı
Bazen bir kelime kuruyorum, sonra o kelime benden çıkıp başkasının içine yerleşiyor gibi geliyor. Sanki ben yazmıyorum da içimde bir yer konuşuyor ve ben sadece kalemi tutuyorum.
İnsan tuhaf bir varlık; hem kırılıyor hem de kırdığından cümle kuruyor. Ben de o kırıklıklardan süs yapmayı öğrendim. Her cümlem biraz iz, biraz izinsiz girilmiş duygu gibi.
Ve şunu fark ettim: Bazı insanlar sadece okumuyor… hissediyor. Ve hissettiğinde, o cümle artık benim olmaktan çıkıyor, ikimizin arasına yerleşiyor.
Eğer sen de buraya kadar geldinse, bil ki bu satırlar sadece yazılmadı; bir yerlerde karşılık bulması için bırakıldı. Çünkü bazı kelimeler okunmak için değil, “anlaşılmak için” kurulur.
Ve belki de en önemlisi şu:
Ben yazarken yalnız değilim.
Okuyan biri oldukça, bu kelimeler yaşamaya devam ediyor. A.ka
Reklam
Düşüp kalkarım ben bunu hep yaparımAlıntı
Eğer gerçekten tutunacak bir şey varsa, o şey dışarıda aranmaz hep. Bazen insan kendi içinden bir ip bulur; sessiz, ama sağlam. Ve o ipi fark ettiğinde, dünya aynı kalır ama sen artık başka bir yerden bakarsın.
Çünkü asıl mesele tutunmak değil…
neyi bıraktığında düşmediğini öğrenmek.
Tırtıllar öpsün seni, çünkü herkes çiçekleri sever
ama kimse o çiçeğe giden yolu okşamaz.
Ve bir gün, kanatların olduğunda bile unutma:
seni ilk sevenler, henüz uçamadığın halindi.A.ka
Kırgınlık fenadırAlıntı
Küsmüyorsun, terk etmiyorsun, kötü karşılık vermiyorsun…
Ama hiçbir şey de eskisi gibi olmuyor.
Bu, sesini yükseltmeden geri çekilmek gibi;
kimseyi incitmeden mesafe koymak.
Adı konmayan bir direniş bu
bu dünyaya ait olmayan bir susuş.
Gönül kırgınlığı:
Ne kalabilmek kadar yakın,
ne gidebilmek kadar uzak.
Reklam