A.Karadağ
@mutlulukmknts_
Hayatın küçük anlarında saklı duyguları ve farkındalıkları kelimelere döker. Onun için yazmak, bazen bir düşünceyi paylaşmak bazen de bir kalbe sessizce dokunmaktır.
Şükrü Erbaş: “İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.” der.
İnsan anlatmaktan vazgeçtiğinde, aslında bağ kurma isteğini de geride bırakır. İçini dökmek cesaret ister; anlaşılma umudu, karşılık görme ihtiyacı taşır. Bu umut tükendiğinde kelimeler geri çekilir, duygular kendi içine kapanır. Ortada hâlâ bir şey varmış gibi görünür, fakat paylaşılan şeyler eksilmiştir. Suskunluk büyüdükçe mesafe artar, mesafe arttıkça kalpler birbirine yabancılaşır. İnsan bazen gitmeden de gider ve bunu en çok, içini kimseye açmadığında fark eder.
Reklam
“İnsan bir anlamı olduğuna inandığı sürece dayanılmaz acılara katlanabilir ancak bütün talihsizlikler onu bulmuşken ‘bir aptalın anlattığı bir masal’ın içinde yer aldığını kabul etmek zorunda kalırsa yıkılır.”
— Carl Jung
Artık sosyal medya gerçekliği değil, algıyı paylaşıyor gibi. İnsanlar, yaşadıklarını göstermek yerine, görünmek istedikleri hayatı sunuyor. Bu da bizi sürekli 'görünürde mutluluk' ile 'gerçek mutluluk' arasındaki farkı sorgulamaya itiyor. Belki de gözlerimizin gerçekten parlayıp parlamadığını anlamak için, bir süre ekranlardan uzaklaşıp kendi hayatımıza bakmak gerekiyor. A.ka
Siz ne düşüyorsunuz?
insanları temel ihtiyaçları ile
meşgul edersen, kaybettikleri özgürlüğü unuturlar.
-jose saramago-
Reklam