Birinin geçmişin içinde çıkıp da titrek bir ses tonuyla “her şeyi” yoluna koymak niyetinde olduğunu söylemesine üzülmek ve gülmekten başka yapacak bir şey olamaz. Aslında zaman o kendi özgü ve uygulanabilecek biricik yöntemi kullanarak her şeyi çoktan “yoluna koymuştu” bile.
İnsan yaşar, onarır, üstünkörü de olsa bir şeyleri düzeltmeye çalışır, yapar, bazen de yaşamını kendi elleriyle berbat eder ancak zamanla yaşamın tümüyle hatalar ve rastlantılardan oluştuğunun ve kesinlikle değişmez olduğunun bilincine varır.
Hiç şüphesiz öfke şeytani, sabır rahmani bir duygu. Ve sabır yine bize o derdi gönderenden geliyor. Yaradan, kulunu keder antrenmanı vesilesi ile zorlayarak kuvvetlendirmek istiyor ama yine kıyamayıp kolaylığını da yanına iliştiriveriyor.