Okuduğum ilk Tarık Tufan kitabı bu kitap. Kitapta kahramanın annesinin kaybının ardından aşk uğruna kendini yavaş yavaş kaybetmesini , ruhundaki o direnişin ışığının yavaş yavaş sönüşünü gördüm. Sanırım insan bir şeyi (hele bir kadınsa) gerçek manada sevemeyi başaramazsa kendi hakikatinden uzaklaşıyor. Uğruna haikatten vazgeçtiklerimiz elimizden kayıyor ve kayacak da.
