munise
@muunisee
párate derecho
instagram: 1munzevininkaleminden
Şu anda okuduğu kitap
hayata yeniden başlamış gibi açlık içindeydi; hapsolduğu karanlıktan yeryüzüne, güneşe çıkıyordu, her attığı adımda ışık bir parça daha yüzüne çarpıyor, ortalığı aydınlatıyordu. bütün yoksunluklarından arınıyordu. ilk kez gerçek bir sese, kendi sesine sahip olmanın değerini keşfetti. meğer bunun için karanlık bir hücrede çilesini doldurması gerekiyormuş. zamanın geldiğinin ayırdına vardı; bütün varlığı yeni bir hayat duygusuyla doldu taştı.
Reklam
kendimle savaşmaktan vazgeçiyorum nihayet, bilinmezliklerle dolu tavırlar içinde değilim, sadece onun yanında olmak istiyorum, nasıl ve hangi şartlarda olacağını henüz bilmiyorum, hiç mühim değil, ne istediğimi bilmek ve bunu ne kadar çok istediğimi bilmek şimdilik bana yetiyor.
kaybolmanın tek iyi yanı, yeniden başlayabilmeyi mümkün kılmasıdır. Allahın merhameti, umutsuzluk ve kederin tam ortasındayken tecelli ettiğinde insanın yalnızlık endişesi hafifliyor. sesinin duyulduğunu bilmek kadar kıymetli ne olabilir?
bu bir adam asmaca oyunu; harfleri gizlenmiş bir kelime var, ben aklıma gelen harfleri sayıyorum, sesliler, sessizler, tahmin yürütüyorum, her yanlışım için yandaki boşluğa bir çizgi çekiliyor, darağacının yatay ve dikey direkleri, yukarıdan salınan ip, bir yuvarlak kafa, ince bir vücut çizgisi, iki kol ve nihayet iki bacak. her şey doğru kelimeyi bulmana bağlı, hayatını sürdürebilmenin yegâne yolu bu. hepimizin yaptığı, ölümün yaklaştığını haber veren çizgiler çoğalmadan evvel hayat veren kelimeyi bulmaya çalışmak.
bazı acılar var ki onlardan kurtulabilmek için insanın çaba sarf etmesi yetmez; unutmaya çalışmak, zamana bırakmak yahut kabullenmek, yüzleşmek, üstüne gitmek beyhude, ne yapsan geçmez. kurtulmanın tek yolu o acının seni terk etmesini beklemek; bazen insanlar kadar acılar da yorulur ve giderler.
Reklam