Meltem Özdemir
@mxltem
23 Ağustos
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Yazarın okuduğum 5. Kitabı. Gene harika bir anlatım. Körlüğün kırılma noktası kilisede heykellerin gözlerinin kapatılmış olması ve bunun insanlar tarafından fark edilmesi. Körlüğe dayanamayan, körlüğü görmek istemeyen heykellerin/tanrıların varlığı insanları körlüğün en acı şekliyle yüzleştiriyor. Böylece bir 'uyanış' ve 'görme' başlıyor. Yanı başımızda yaşanan acılara görmezden gelmek körlüğün bir başka biçimi belki de.
Bu kitap baştan sona bir bunaltı. Okurken bu kadar duygu kargaşası içerisinde ben bunaldım. Francoise elinden tutup hayatına dahil ettiği Xaviere için kendini sorumlu hissediyor(aslında buna zorunda olmasa bile.(Sonunda kendisi mutsuz olacağını bilmesine rağmen Pierre'i onun kollarına atıyor. Xaviere ise Pierre'e karşı hissettiği kıskançlıktan ve ona bu kadar bağlandığı için de aslında kendisinden öç almak için Gerbert'in kollarına atıyor kendini. Bu kitapta herkes sevmek ve sevilmenin peşindeyken yollarını kaybediyorlar, hatta bir yolda olamadıklarını bile fark ediyorlar. Francoise kitabında sonunda bu döngünün bir yerde kırılması gerektiğini, ya kendisinin ya da Xaviere'in galip olacağını anlıyor. Çünkü "iki farklı bedendeki tek bir bilinç" olmuyor. Bu yüzden kendisini yaşatmak için Xaviere'in yolunu ve aslında hepsinin hayatını belirliyor. Bir seçim yapıp yine onun bedelini ödemeye razı oluyor. Ve böylece kendisi "var olabiliyor"
