Davamı beni işe karıştırmadan götürüyorlardı sanki. Her şey ben araya giremeden olup bitiyordu. Kaderim benim fikrim alınmadan yazılıyordu. Bazen içimden herkesin sözünü kesip, "Bir dakika, burada sanık kim? Sanık olmak önemli bir şey. Benim de söyleyeceklerim var!" demek geliyordu. Ama şöyle bir düşününce, söyleyecek bir şeyim yoktu aslında.
Reklam
"Evet," diye bağırdı var gücüyle, "bu adamı, bir anneyi bir katilin merhametsiz kalbiyle gömmüş olmakla suçluyorum."
"Sizinki kadar katılaşmış bir kalbe daha önce hiç rastlamadım."
Önce beni sessiz, içe kapanık biri olarak anlattıklarını söyledi, bu konuda benim ne düşündüğümü öğrenmek istedi. "Söyleyecek fazla bir şeyim hiçbir zaman olmadı. Ben de sustum," diye karşılık verdim.
Reklam