Biliyorum,
Benden önce de sevildin sen.
Hem de öyle zamanlarda
Hayat daha dişini geçirmemişken sana,
Yüzün bu kadar yorgun,
Gülüşün bu kadar kırık değilken...
Söyle şimdi,
Hangisi kaldı?
Hangi el tutuyor hâlâ senin elini?
Ben sana geldiğimde
Ruhun çoktan yakılmıştı.
Birileri gelip geçmişti senden,
Yangın yerini öylece bırakıp gitmişti.
Gönlün...
Kapısı kırık, duvarı çatlak bir evdi aslında.
Ama ben
Ben seni öyle görmedim.
Bir harabeyi saray sandım,
Bir enkazı yurt bildim.
Ve en çok da
Yanlışımı sever gibi sevdim seni.
Şimdi sen beni düşmanınla aynı bilirsen
Varsın bu da benim en büyük yangınım olsun.