Ersin ÖZTÜRK
@myprometheus
Reklam
İşte son kitap, kalın ciltli. En sona bıraktın onu. Bir daha kolay kolay bulamayacağın bir kitap. Ellerin titriyor. Kitabı ortadan ikiye ayırıp yapraklarını koparıyorsun. Korkunç bir hızla parçalıyorsun. Ülkenden insan görüntüleriyle dolu dizeler kırılıp dökülüyor alevlerin içine. Yanan kâğıtların üzerinde ölümsüz sözcükler beyazlaşarak okunuyor, bitmiyor, yok olmuyor sanki.
"Tanrım. Tanrım!"
Sığınacak bir köşe, bir dost eli, bir güçlü koruyucu arıyorsun. Bağışlanması güç bir günahın içinde debelenir gibisin. Belki de yaşamında doğru dürüst ilk yakarışın, ilk diz çöküşün, ilk yalvarışın:
"Esirgeyen de bağışlayan da sen misin Tanrım? Sen misin büyük Doğa? Gerçekten sensen, o esirgeyen de bağışlayan da sensen, esirge beni, bağışla beni!" Seni bir duyan olabilir mi? Bir O'nun duymasını istiyorsun. Başka kimseler duymamalı. Bir O duymalı:
"Duy beni, duy beni ne olur. Senin gizlerinle, Doğa' nın gizleriyle doluydu bu yapraklar; yarattığın insanoğlu, seni yaratır gibi yaratmıştı bunları. Hepsini yaktım işte, kül ettim. Bağışlayan da esirgeyen de sensen..."
Gırtlağının pek uygun olmayan bir yerine rastgele oturtulan bir urganın ilmiğinden kurtulmak, az sonra uçup gidecek olan canını kurtarabilmek isteyen bir canlının son umutsuz çırpınışları gibi görünüyordu her şey sana. İlmik gırtlağa iyi oturmamıştı. Dil dışarı sarkmış, gözler büyük büyük açılıp pörtlemişti. Bir türlü bitmiyordu tamamlanmıyordu ölüm. Yaşam gizlice kendini sürdürüyordu urganın ucunda, çırpınıyor, boşlukta dönüp duruyordu.