Zayıf bir insan için mutluluk bile korkutucudur. Pamuk bile onları yaralayabilir. Mutluluk da onlara zarar verebilir. Zarar görmeden önce hemen oradan uzaklaşıp,her zamanki soytarılığımın arkasına saklandım.
İnsanları aldatarak yaşarken saf, temiz ve neșeli bir șekilde yaşayan veya
yaşama özgüvenine sahipmiş gibi gözüken insanları anlaşılması güç buluyorum. İnsanlar, bana onları nası
anlayabileceğime dair hiçbir șey öğretmediler. İnsanları biraz bile anlayabilseydim, ne onlardan bu kadar korkar ne de böylesine çaresiz bir hayat yaşardım. İnsan yaşamıyla çatışmadan, geceleri cehennem azabı çekmeden yaşamamı sağlardı belki de.
sahip olduğum tüm ızdırabı, göğsümün içindeki ufak bir kutuya saklayıp, bu kederin ve öfkenin ne pahasına olursa olsun açığa çıkmasına izin vermeden, masum ve iyimser bir karaktere bürünerek, tam anlamıyla bir soytarıya dönüşmüştüm.