Mücella hayatın yeri geldi figüranı oldu, yeri geldi izleyicisi oldu ama kahramanı olamadı. Karayemişten öteye gitme denildi, o da gidemedi. Herkes için gelen gemi onun için gelemedi. Son sayfasında bir hüzün bıraktı, öylece bitiverdi bir ömür...
Her şeyi ciddiye almaya yazgılı, yalnız ve mutsuz ama mutsuzluğunun farkında bile değil, kendi içinde bir nabız gibi atarak çoğalıp duran bir kız çocuğu ile kuruyup gitmiş yaşlı bir kız arasında yaşanması her zaman için olası bir sahneydi bu.
Tek farkla: Gerçek oldu.