Yıllar önce kitabını okumadan önce filmini izleyip derinden etkilenmiştim. Aradan geçen zamana rağmen kitabı yeniden okuduğumda aynı duyguları hissettim. Ölü Ozanlar Derneği, yalnızca bir okul hikâyesi değil; özgür düşünmeyi, hayallerinin peşinden gitmeyi ve hayatı cesurca yaşamayı anlatan unutulmaz bir eser. Şiirin ve edebiyatın insan ruhuna nasıl dokunabildiğini gösterirken, okuyucusuna da kendi sesini bulma cesareti veriyor. Kesinlikle tavsiye ederim.
Okulun katı kuralları içinde kendi sesini bulmaya çalışan öğrencilerin hikâyesini anlatıyor. Karakterlerin yaşadığı değişim, dostlukları ve aldıkları kararlar kitabın merkezinde yer alıyor. Özellikle edebiyatın ve düşünce özgürlüğünün öğrenciler üzerindeki etkisi dikkat çekiyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
N.H. Kleinbaum’un bu kült eseri, Bay Keating’in o meşhur "Carpe Diem" felsefesiyle statükonun ve tek tipleştirici eğitim sisteminin duvarlarında kocaman bir gedik açıyor. Genç ruhların kendi seslerini keşfetme mücadelesi ve o hüzünlü ama ilham verici dayanışma, kitabın kapağını kapattıktan sonra bile insanı kendi hayatını ne kadar "özgür" yaşadığını sorgulamaya itiyor.
Çox gözəl kitab idi. Yavaş yavaş oxumağıma baxmayaraq 1 günə oxuyub bitirdim. Tolstoyun, kitabda üzərinə düşündürəcək bir çox cümləsi var idi amma mənim ən bəyəndiyim və yaddan çıxarmamağımız olanı "Gaius insandır, insanlar ölümlüdür., öyleyse Gaius da ölümlüdür" cümləsi oldu.. (H.Â.Y klassikası) Oxuyacaq olanlara xoş mütaliələr.
"Carpe Diem" (Dikkat Spoi Olabilir!!!)1000Kitap
Gelenek, onur, disiplin ve mükemmellik... Bu sözlere aykırı olarak gelen bir edebiyat öğretmeni... Welton Akademisi yüzyıllardır gelen bu kurallarla öğrenci eğiten köklü bir lisedir. Bay Keating, Welton Akademisine diğer öğretmenlerin bildiğinden daha farklı bir eğitim sistemiyle geldi bu liseye. Öğrencilerine kitaplardaki basmakalıp öğretilerden ziyade, hayatın içinden yaşayarak öğrendiklerini kendi usulüyle öğretti.
Kitabı okurken aslında Bay Keating'in o meşhur "Carpe Diem" felsefesiyle sadece şiiri değil; öğrencilerine kendi seslerini bulmayı, başkalarının onlar için çizdiği sınırları yırtıp atmayı öğrettiğini görüyoruz. Welton'ın o katı ve bencil duvarlarına karşı edebiyatla, sanatla ve özgür düşünceyle açılan bu savaş, aslında hepimizin hayatında maruz kaldığı toplumsal dayatmalara karşı muazzam bir ayna. Kitabın o sarsıcı sayfalarında ilerlerken, sıraların üzerine çıkıp dünyaya başka bir açıdan bakma cesareti gösterenlerin hikayesi ruhumuza dokunuyor. Kendi hayatının ozanı olmak isteyen her özgür ruhun kesinlikle tekrar tekrar okuması gereken zamansız bir başyapıt. 
Ölü Ozanlar Derneği 
N. H. Kleinbaum
Ölü Ozanlar Derneği N. H. Kleinbaum
Bazı kitaplar okunur, bazıları ise insanın içinde uzun süre yaşamaya devam eder. Ölü Ozanlar Derneği benim için ikinci gruptaydı.
Bu kitap yalnızca birkaç öğrencinin hikâyesini anlatmıyor; insanın kendi sesini bulma mücadelesini, başkalarının hayalleriyle kendi hayalleri arasında sıkışıp kalışını anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe asıl sorunun “Nasıl yaşamalıyım?” değil, “Kimin hayatını yaşıyorum?” olduğunu fark ediyorsunuz.
John Keating’in öğrencilerine bıraktığı en büyük miras şiir ya da edebiyat değil; düşünme cesaretiydi. Çünkü bazen bir insanın hayatını değiştiren şey, ona ne düşüneceğini söylemek değil, kendi düşüncelerine güvenmeyi öğretmektir.
Kitabı bitirdiğimde geriye tek bir soru kaldı:
Bir gün dönüp baktığımda, yaşadığım hayatın gerçekten bana ait olduğunu söyleyebilecek miyim?