Çok kere, çağlar boyunca köpek toplumunun yaptığı evrensel ilerlemeler göklere çıkarılır; belki de bununla daha çok bilgi alanındaki ilerlemeyi kast ederler. Bilgi, elbette gelişiyor, ilerleyişine karşı konulamaz, gerçekten de artan bir hızla, her gün daha hızlı ilerliyor ama ne var bunda göklere çıkarılacak? Yıllar geçtikçe yaşlanan ve sonuç olarak her gün artan bir hızla ölüme giden birisini övmek gibi bir şey bu. Doğal ve ayrıca çirkin bir gidiş bu, övülecek nesi var? Etrafımda çöküşten, baş aşağı gidişten başka birşey görmüyorum ben; fakat böyle söylerken bizden önceki kuşakların aslında bizimkilerden daha iyi olduklarını söylemek istemiyorum, sadece bizden daha genç olduklarını kastediyorum; büyük avantajıydı bu onların: bellekleri, bugün bizimkilerin olduğu kadar yüklü değildi, onları konuşturmak daha kolaydı; bunda kimse gerçekten başarıya ulaşamadıysa bile olanaklar daha büyüktü; ve aslında bu daha büyük olanak duygusudur, o eski ve şaşılacak derecede basit hikâyeleri dinlerken bizi o kadar derinden sarsan şey. Şura-da burada şaşılacak derecede basit hikâyeleri dinlerken bizi o kadar derinden sarsan şey. Şurada burada şaşılacak derecede basit hikâyeleri dinlerken bizi o kadar derinden sarsan şey. Şurada burada şaşılacak derecede anlamlı bir söz yakalıyoruz, yüzyılların ağırlığını üstümüzde duymasak sevinçle sıçrayacağız yerimizden. Hayır, çağıma karşı ne itirazım olursa olsun, bizden önceki kuşaklar daha iyi değillerdi, hatta bir bakıma daha kötü, daha zayıftılar.