Sen de öylesin, diyordu kocam bana. Belki de doğruydu, Bianca'da nahoş bulduğum her şey sadece kendime karşı hissettiğim antipatinin yansımasıydı. Ya da değildi, bu kadar kolay olmamalıydı, her şey daha karmaşıktı. Bana ait olduğuna inandığım nitelikleri kızlarımda gördüğüm zaman da bir şeylerin yolunda gitmediğini hissediyordum. Bunu iyi değerlendiremediklerini, bana ait en iyi özelliğin onların bedenine aşılandığında tutmadığını, bir parodiye benzediğini düşünüyor, hiddetleniyor ve utanıyordum.
Kızlarımın her mutsuzluğunun benim kanıtlanmış aşk beceriksizliğimden kaynaklandığını düşünüyordum. Bu nedenle kısa süre içinde bezdiren biri olup çıktım.