keşke odaların penceresini gören
bir ağaç olsaydım...
her şey daha kolay olurdu o zaman.
eve kaçta geldiğini bilirdim.
nasıl uyuduğunu bilirdim.
sen sonbahar'da,
dallarımda yeşiller arardın
ben sana,
bir adım bile yaklaşmanın
çilesini çekerdim.
ama anlardık birbirimizi.
hiç değilse aşinalik olurdu.
şimdi böyle sen uzakta ben uzakta,
birbirine değmeyen dallar gibi,
aynı gökten göğe uzanıp
birbirimize hiç dokunmadan
yitip gideceğiz.
biri geçip ikimizden birinin muhakkak budayacak.