nalinsy ⋆˚꩜。꩜⋆

herkes manyak albayım
Reklam
keşke odaların penceresini gören bir ağaç olsaydım... her şey daha kolay olurdu o zaman. eve kaçta geldiğini bilirdim. nasıl uyuduğunu bilirdim. sen sonbahar'da, dallarımda yeşiller arardın ben sana, bir adım bile yaklaşmanın çilesini çekerdim. ama anlardık birbirimizi. hiç değilse aşinalik olurdu. şimdi böyle sen uzakta ben uzakta, birbirine değmeyen dallar gibi, aynı gökten göğe uzanıp birbirimize hiç dokunmadan yitip gideceğiz. biri geçip ikimizden birinin muhakkak budayacak.
ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? hangi kusurunu düzeltmeye fırsat verdiler? son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere oluğunu haber verdiler mi sana? birdenbire "buraya kadar" dediler. oysa bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara;pencereden görünen hiç bir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdin. bütün sularda gölgeni seyrederdin. üstelik"daha önce haber vermiştik "derler. -her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik- yaşarken eskittiğimi ve eskittiğini söylemiştik
insan anne karnına sığar, ama sonra koca dünyaya sığamaz. yetmez hiç bir şey... daha fazlasını ister, daha çok yer kaplamaya çalışır.
ama sonunda... bir metrekare toprağa sığmak zorunda kalır insan -hayat bu kadar basitken- biz neden bu kadar zorlaştırıyoruz?
Reklam