Nurhayat Altay
@naltay
Şu anda okuduğu kitaplar
Roman aslında çok sade yazılmış; dili akıcı, olaylar dramatik ama edebiyat açısından derin bir katman sunmuyor Daha çok “mesajı olan bir hikâye” gibi. Üç kadının farklı coğrafyalarda aynı çileyi yaşaması evet dokunaklı, ama biraz fazla “ders verici” bir kurguyla işlenmiş.
Benim kitaptan beklentim çok yüksekti galiba .. Kitap kapağında, arka yazısında “kadınların gücü” gibi güçlü ifadeler olunca insan çok özgün, çarpıcı bir edebiyat bekliyor. Ama içerik daha çok “farklı ülkelerden kadın hikâyeleri”ni birleştiren, evrensel bir farkındalık yaratmaya çalışan bir yapıda
Ama Smitanın hikayesinden etkilenmedim de değil Çünkü kast sistemi, kadınların ezilmişliği, eğitime ulaşamama hâlâ güncel ve acı gerçekler. Belki de kitap edebi olarak derinleşemedi ama bu sorunları görünür kılması bakımından güçlüydü.
Reklam
Márquez’in tipik büyülü gerçekçilik üslubunun çok güçlü bir örneği. Başlangıçta gerçek bir olaydan esinlenmesi (Cartagena’daki bir manastırın mahzeninde uzun saçlarıyla gömülmüş bir kızın bulunması) romana hem ürkütücü hem de mistik bir temel veriyor.
Romanın dili masalsı ama aynı zamanda boğucu. Bir yandan Márquez’in büyülü atmosferi içinde akıp gidiyorsun, diğer yandan Katolik kilisesinin baskısı, kölelik, ırkçılık ve toplumun acımasızlığıyla sürekli sıkıştırılıyorsun. Sierva María’nın masumiyetiyle “cinler” arasında gidip gelen varoluşu, bana biraz insanın saf duygularıyla toplumun baskıcı yapıları arasındaki ezeli çatışmayı hatırlatıyor.
Sierva María daha çocuk yaşta; ailesinden ilgi görmemiş, sevgiden yoksun bırakılmış ve kölelerin arasında büyümüş biri. Onun tek ihtiyacı güven ve şefkat. Cayetano ise bu boşluğu dolduruyormuş gibi görünüyor ama gerçekte kendi tutkusunu masum bir çocuğa yöneltiyor.
Márquez, bence burada “romantik bir aşk” yazmıyor. Daha çok, kilisenin baskısı, toplumun cehaleti, kölelik düzeni ve çocukların kurban edilmesi üzerinden acımasız bir eleştiri yapıyor. Bizim bugün “çocuk istismarı” olarak net adlandırdığımız şeyi, o dönemin körleşmiş dini ve kültürel yapısı aşk kılığına sokuyor.
Paniğe Mahal Yok
Romanın giriş kısmı çok güçlü başlıyor: sıradan bir yaz gününde, iki gencin estetik bir dürtüyle hazırladığı afişin kasabada yarattığı toplumsal kaos çok ilgi çekici. Özellikle o panik havasının hiçbir gerçek tehlike olmadan yayılması, eserin toplumsal psikolojiye dair verdiği mesajları derinleştiriyor.
Ama sonlara doğru yazarımız hikayeyi bağlayımda bitsin der gibi yüzeysel bir son ile noktayı koydu …
Karakterlerin bu kadar pasif kalması başlangıçtaki yaratıcı figürden zayıf bir portreye dönüştürüyor
Bu yüzden “sonunun üzerine hiç uğraşılmamış” demem çok isabetli. Romanın ilk iki bölümü 80 puanlık bir işse, son bölümü 40’ı geçmiyor gibi. Ton olarak da dramatik yoğunluğu taşımıyor.
Paniğe Mahal Yok
Paniğe Mahal Yok