Şimdi onlar hepsi kapılarını kapamış, evlerinde oturuyorlar. Onlar kapılarını sımsıkı kapadılar. Bizler kapıların dışında kaldık. Onlar kürsülerinden, koltuklarından doğru parmaklarıyla bizi gösteriyorlar. Onlar bize bu şekilde ihanet ettiler. Kalleşçesine ihanet ettiler. Onlar şimdi öldürdüklerinin önünden hissiz geçip giderler, kollarını sallayarak kayıtsız geçip giderler.
Ama bu duygu doğduğunda hep kendimi dizginlerdim; böylesi bir duyguyu çok yoğun yaşamaktan korkardım, mutluluğum başkalarını kıskandıracakmış ya da buna layık değilmişim gibi.