Bizim ən böyük qorxumuz qeyri-kafi olmaq deyil. Bizim ən böyük qorxumuzun səbəbi ölçüyəgəlməz gücümüzdür. Qaranlığımızdan deyil, saçdığımız işıqdan qorxuruq.
Özümüzə sual veririk: "Mən kiməm ki, belə parlaq, ecazkar, istedadlı və heyranedici ola bilim?"
"Sən kimsən ki, belə olmaq istəməyəsən?" Sən Allahın övladısan.
Özünü öz gözündə kiçiltməyin bu dünyaya faydası yoxdur. Ətrafındakılar özlərini naqolay hiss etməsinlər deyə kiçilmək məziyyət deyil.
Qumda qalan ayaq izləri kimi keçmiş həyatın izləri də qəlbimizdə qalır.
Bunları qoyub gedən insan artıq başqa yerlərdə başqa izlər qoyur, biz isə onun izlərini hələ də içimizdə saxlayırıq.
Biz də hər gün , daima belə izlər qoyuruq, hətta öz içimizdə, özümüz də bilmədən.