Var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına, yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! Demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız bitebilir bütün acılar yüreğin, çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Korkağın biri miyim yoksa ben? Alçak diyen biri yok mu bana? Bir tepeleyen yok mu beni? Yok mu biri sakalımı koparıp yüzüme çalan, yok mu biri gelsin çeksin beni burnumdan, tıksın yalanlarımı boğazımdan içeri ciğerlerime. Yok mu bunu yapacak biri, yok mu?
İnsan, ne yaman bir yapı insan! Akıl gücüyle ne soylu bir varlık! Düşünme yetenekleri ne sonsuz! Duruşu, kımıldanışı ne anlamlı, ne güzel! Ne melekçe davranışları, ne Tanrıca kavrayışları var! Evrenin gözbebeği insan, canlıların baş tacı!
Evet, tabiatından ya da bahtından gelen bir tek kusurla damgalandı mı insan başka değerleriyle bir melek olsa, bir insanın olabileceği kadar büyük olsa, yalnız o kusurundan ötürü düşer insanların gözünden.