Manga Sevdirir
Son zamanlarda bitmek bilmeyen Manga merakım ve ilgimle onepiece, hxh , jjk gibi animelerden sonra Naruto'ya başlamak istedim. O kadar gülerek okudum ki biter bitmez diğer mangalarini da satın aldım. Naruto'nun ,JJK'den Yuji'yle taşıyıcı olmaları ile ilgili benzerlik sezdim.Onun dışında çok özgün bı manga, fırlama Narutonun hikayesini ve karakter gelişimini keyifle okuyacagima eminim
Naruto'yu (manga) okumak yada (anime) izlemek gibi düşüncesi olanlar uzak durabilirler.
Ama onun dışında 1-2 eksik hariç can alıcı noktaları özetleyen güzel bir kaynak olmuş diyebilirim.
Reklam
10/10
Beğendi
O sahnelere öldüm ya o kadar güzelliki
Özellikle natutonun güçlenmesi chunin sınavları izlerken o kadar keyif aldım ama o kadar Naruto salak gibi gösterildi ya sakura sayesinde
Beni manga okumaya ikna eden öğrencime teşekkür ediyorum Çizimler oldukça iyi, yazarın hayal dünyasının hareketliliği ve heyecanı her sayfada kendini gösteriyor.
İlk sayfalarda "beş yaşındaki bir çocuğun günlüğünü okumak gibi hissettiriyor" diye söyleniyorken çok geçmeden bunun yalnız bir çocuğun anlattıklarından ibaret olmadığını, hayata, insana dair derin bir mercek görevi gördüğünü fark ettim.
Son sayfaları okuduktan sonra ise içimde bir sancı kalmıştı.
Bu incelemeyi kitabın bütününe değil, kahramanımız, minik Zézé üzerine yapıyorum:
Öğretmeninin "Çünkü eşsiz bir yüreğin var Zeze." ve Portuga'nın "Böylesine duyarlı bir çocuk görmedim ben." demesine rağmen neden Zeze kendisini bir "şeytan" olarak görüyordu? Neden kötü bir çocuk olduğuna bu derece inanmıştı?
Portuga'nın dediği gibi "Bir çocuk nasıl olur da büyük insanların sorunlarını böylesine anlayıp benimseyebilir. Bunu hiç görmedim!" Zeze, etrafını gözlemleyebilen ve insanları "anlayabilen" bir çocuk. Lakin iş kendisine gelince başkalarına inanıyor. Bu yönüyle saflığını, çocukluğunu öyle yansıtıyor ki şu cümleyi düşünmeden edemiyorum: "çocuklarınıza onları sevmediğinizi söylediğinizde sizi sevmeyi bırakmazlar, kendilerini sevmeyi bırakırlar."
Zeze'yi kötü bir çocuk olarak etiketleyen yaramazlıklarını okurken Naruto animesinin kahramanı geldi gözümün önüne.
Sadece dikkat çekmek, bir tepki görmek için yaptığı yaramazlıklar.. kalbinin kötülüğünden değil, insanlardan olumsuz da olsa bir "varlığını görüyorum" geribildirimini almak için devam ettiği davranışlar..
Naruto kabul görmeye ihtiyaç duyan bir çocuktu, Zeze ise sevgiye aç bir çocuk..
Nitekim Naruto kabul gördüğünde ve Zeze ilk defa sevildiğini hissettiğinde bu yaramazlıkları son bulmuştu.
Dikkat ederseniz, sevildiğinde değil, sevildiğini hissettiğinde dedim.
Zeze sevilmeyen bir çocuk değildi. Lakin bunu ona gösteremediler.
Kalpte olan açığa çıkmadıktan sonra bir etkisi olmuyor...
José Mauro de Vasconcelos
José Mauro de Vasconcelos
Naruto, Bleach, Dragon Ball gibi eserlerle büyümüş benim gibi eski kuşak manga aşıkları için oldukça ilginç bir deneyim diyebilirim ilk etapta.
Evde oyun oynama uğruna iş yerinden kimseyle dışarıda görüşmeyen, fazla mesaiye kalmayan yirmi dokuz yaşındaki güzel ablamız ( Rico )otoparkta bulunan bir kediyi sahiplenir ve basit, sade, dozunda eğlence başlar.
Özellikle Rico'nun nadir düşen bir materyal için tüm gün kastıktan sonra oyunu yüklemeden kedinin konsolun üzerine çıkıp tuşa bastığı bölüm benim için kitabın en tatlı yeriydi.
Öyle aman aman olmayıp okudum ve dinlendim tarzı manga severler ve kedi aşıkları için önerilir.
Okuduğunuz için teşekkürler.
Reklam
Reklam