Babamın öldüğünü öğrendikten sonra son dayanağım çökmüştü. Babam artık yoktu. İçindem bir anlığına bile ayrılmayan rahatlatıcı ve baskın varlığı artık yoktu.
Benim için "insanlar alemi" denen yer, her şeye karşın korkunç bir yerdi. Kesinlikle, her şeyin tek bir hamleyle neticelendiği sevimli bir yer değildi.
"Parya" diye bir kelime vardır. İnsan toplumunda bu kelime başarısızları, ezikleri, ahlaksızları belirtmek için kullanılır. Ben doğduğumdan beri kendimi bir parya gibi hissettim ve toplumun böyle damgalamaya layık gördüğü biriyle tanıştığımda her zaman derin bir şefkat duygusu hissederim.