Kitabın güzelliklerini anlatmadan önce 2 ufak olumsuz eleştirimi belirteyim: dili akşam yapılan balkon sohbetleri kadar sadeydi ve Mevsimciğimin iç çatışmaları oldukça yer kaplıyordu. Güzelliklerine gelirsek en ufak ayrıntısında bile zamanının sosyal olsun ekonomik olsun birçok durumunu anlatıyor bize. Misalen Mevsimciğim babasıyla ortak yaşadığı evden ayrılıp yeni bir ev buluyor ama eve günde 1-2 saat "belki" su geliyor, evin su deposu yok ve belediye suyun ne zaman geleceğini bile bildirmiyor. Bunun dışında dönemin siyasetinin genç heveslerine kapılıp şucu bucu ayrımı yapmadan gençleri bununla birlikte geleceği sömürüp yok etmekten başka bir şey ifade etmediğini de görüyoruz. Emine Işınsu yakın tarihte kaybettiğimiz, dünün ışığıyla bugünü aydınlatan pek kıymetli bir yazarımız. Özellikle olayları her kesimin bakışıyla yansıtışı ve objektif tutumu 70li 80li yılları anlamamızı hatta bizzat yaşamamızı sağlıyor. Bu roman hakkında uzunca konuşabilirim ayrıntılarından bahsedebilirim ama gönlüm sadece herkes okumalı demekle yetiniyor.
"Kendi kendime biz gurbetin insanlarıyız diyorum. Mesafelerin terbiye ettiği insanlar." Eski ve yeni arasındaki o incecik mesafede hayatını nizama sokmaya çalışan insanların geçmişten tam anlamıyla kopamayışları ve hatta bir kopukluk da istemeyişlerini aynı zamanda bu geçmiş elbisesini giyinip geleceğe yürümek isteyen insanların yaşamlarındaki ve duygu durumlarındaki huzursuzluğu okudum. Bu nizamsız nizamda akılların, kalplerin, fikirlerin en önemlisi de zamanın koyduğu mesafelerin terbiye ettiği insanların 1 yılını, iç çekişlerini, dile getirip getiremedikleri ızdıraplarını benzeri bulunmaz enfes bir dille anlatan Tanpınar'a hayranlığım bu kitapla zirveye ulaştı diyebilirim. Çağın sorunlarının, alternatif çözümlerinin yanında bir de Nuran ve Mümtaz aşkını yaşatıp neredeyse hayat kadar acı bir şekilde bitiriyor. Üzülüyor, düşünüyor, hayran kalıyoruz...
