nazan
@nazan4561
3 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Dikkat efendim, spoiler vardır!!! Polisiye değil AŞK!!!
Aslında daha önceki yazılarımda da spoiler vardı ancak belirtmenin bu denli önemli olduğunu yeni fark edebildim kusura bakmayınız. Bazı okur arkadaşlarımız bu konuda hassas sanırsam. Artık ben de bu ibareyi koymaya karar verdim.
Bir inceleme yazmadan önce diğer incelmelerini okumaya çalıştım ve yazı dilinin basit olmasının çok eleştirildiğini gördüm ancak bu benim için eleştirilecek bir şey değil çünkü her insanın bir okuma ve yazma tarzı vardır ve bana göre en süslü en iyidir en basit en kötüsüdür gibi bir çizgi yok. Bu biraz alıcı satıcı meselesi. Çok çok ağır dili olan insanları çoğu zaman gerçekten anlamadan anladığımızı zannederek okuyoruz ama bu yüzden onlara kızamayız. Aynı şeyi basit dilde yazan kişiler için de böyle düşünüyorum. Herkesin bir tarzı vardır ve bunları genel bir iyiye kötüye yerleştiremeyiz bana göre ancak tabi ki kişisel fikirlerimizi söyleyebiliriz. Ancak benim eleştireceğim bir kısım kitabın bana saçma gelen bahanelerle uzatılması ve gazeteci ile Mehmet'in arasında mantıksız bağ oldu. Birazcık önemsenmemiş gibi hissettim ancak yine de bunları bende kitabın asıl konusunu kaybetmeme neden olması.
Sayfa sayısına bakacak soluk almadan bir oturuşta nefessiz bitirdiğim bu kitabın incelemesini çok büyük bir zevkle yayınlayacağım. Dün ben adeta bir kitabı yedim. Tadını damağımda kalbimde ve zihnimin en kıvrımlı yerlerinde hissettim. Herkese oturup harika bir kitap okudum diye anlatmaya başladım. Ah o çarpıcı son...
Zülfü Livaneli anlatımı ve dili diye bir şey var. Hem çok ağır bir dil kullanmadan yazanlara benzetebileceğiniz hem de biraz ilerleyince hayır bu farklı diyeceğiniz. Kitabın dili ve anlatımı için gerçekten söyleyebilirim ki soluksuz okudum. En güzel imgeler bile
Reklam
Camus ve Sartre’ın isimleri çoğunlukla birlikte anılır. İkisi de Edebiyat dalında Nobel kazanmıştır. Sartre daha yaşlı olmasına rağmen, Camus daha erken erişmiştir bu ödüle. Edebiyat denilince Camus’yu kıyas götürmeyecek şekilde farklı bir yere koyarım ben. Benim nazarımda Camus, birkaç gömlek üstündür Sartre’dan.
“Yabancı” bizim ülkemizde de çok okunan eserlerden biridir. Ve genel çerçevede, bizdeki edebiyat çevrelerince idam karşıtı en sert romanların başında kabul edilir. Zira romanda polisin ve adli mekanizmanın berbatlığı, her an hata yapmaya müsait yapısı çok güzel verilmiş. Bu bile idam karşıtı olmak için yeterli olabilir.
"===== Spoiler ======="
Romanın özeti; anti-sosyal, Meursault adında bir Fransız basit bir olay sonunda bir Cezayirli Arap’ı öldürür. Yargılamanın sonucunda İdama mahkum edilir.
Bu yargılama sürecinde, Meursault’nun anti sosyalliği, annesinin ölümüne ve hayatında cereyan eden tüm olaylara karşı umursamaz, bir absürtlük sınırına varacak denli kayıtsız-tepkisiz olması çok güzel verilmiş. Hatta savcı, Meursault’yu Arap’ı öldürdüğünden çok, bu kayıtsızlığından dolayı suçlar. Mahkeme adeta bu sorumsuzluğun-tepkisizliğin yargılanmasıdır.
Bu romanı ilk okumamı 1984-85 yıllarında yapmıştım. Bu son okumamda en çok dikkatimi çeken nokta, romanın her aşamasında ölen kişinin sıradan bir Arap olarak küçümseniyor olması, herkese adıyla seslenilirken maktulün adının olmayıp sadece -Arap- olmasıydı. O zamanlar dikkatimi çekmemiş ya da bu ince ayrıntıyı görecek bilince sahip değilmişim. Bu durum okurda, katilin idamına karşı bir direnç, ortada maddi bir hata var, hissi uyandırıyor. En azından bende böyle oldu.
İkinci kez okumama sebep olan şey, bir yerde okuduğum bir yorumda, bir Arap okurun “Camus, sömürge Cezayir’inde bir Arap’ın, hele de bir
Muhteşem bir eser.
Çok beğendim ve şiddetle tavsiye ederim.
Abdülkadir Geylâni (Radiyallahu anh)
Evliyaullahın sohbetlerini okuma fırsatı veren bir eser. Kitaplarını okuyarak bizde onun talebeleri olabiliriz. Rabbim şefaatine nail eylesin bizleri tüm ümmeti Muhammedle birlikte âmin.
