Zaman geçtikçe ”normal”hakkındaki karmakarışık fikirlerimi de yitirdim, artık gerçekten bir annenin bendeki yeri nedir,bilmiyorum.Sanki sağlığımı kaybetmişim gibi, korunaksız kalmışım ya da gerçekliğiimi yitirmişim gibi. Tanıdığım ama alt edemediğim inatçı bir boşluk adeta. İçime baktıkça başım dönüyor. Öyle ıssız bir manzara ki ya uykularımı kaçırıyor ya da beni kabuslara boğuyor. Korkularım artık benim yegane annem.