Merhamet istemiyordu, insanlıkla ilgili kararını vermişti; içine oturan zifiri karanlığı delecek en ufak bir ışık sızmasına bile izin vermeyecek kadar kapatmıştı kendisini.
Reklam
Bu dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti.
Huzursuzdum, İstanbul’daki huzursuzluğumdan farklı bir şeydi bu ancak yine de huzursuzluktu. Tam tersi sanılır ama zaten hayatta normal olan huzursuzluk durumudur, huzur ise çok ender yakalanan geçici anlardır olsa olsa.
“Şikayet ettiğimi sanma sakın” diyordu Hüseyin, “ Sevgilinin ayakları altında ezilen üzüm gibi/ Lal renkli şaraba dönüştüm ben/ Bu yüzden razıyım ezilmeye”.
Başında siyah bir yas örtüsü, üzerinde mavi bir hırka ve omuzlarında, şairin dediği gibi keder, sonsuz bir keder.
Reklam