Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.
Sayfa 22
Reklam
Kendi kendine, Görüyor olmam ne işe yarıyor, diye soruyordu. Asla hayal edemeyeceği dehşetin daha da ötesini görmeye yaramıştı gözleri, kör olmayı istemesine yaramışlardı, sadece buna.
belki
bir gün şehrin kokulu ve bezgin aydınlığına karışır
belli belirsiz gülüşler
pili bitmeye yakın bir el fenerinin
gittikçe sönen
aydınlığıyla...
Ne Michelangelo ne de Dante, hiçbir heykeltıraş, hiçbir şair nihai çaresizliğin ifadesini, dünyanın en büyük sefaletini, kendini doğa olayına teslim etmiş, tek bir hareketle bile kendini korumaya mecali kalmamış, yorgun ve bıkkın bu insan kadar etkileyici bir duyguyla dışavuramazdı.
Lennie sevinçle: "Ama biz onlar gibi değiliz!" dedi "Şimdi de bizim nasıl olduğumuzu anlat."
"Ama biz öyle değiliz" dedi George.
"Çünkü..."
"Çünkü benim için sen varsın ve..."
Lennie sevinçle sonunu getirdi. "Ve senin için de ben varım... İkimiz de birbirimizi düşünürüz. Bu yüzden diğer adamlar gibi değiliz!" dedi.
Reklam