İçimi titreten bir sestir her gün,
Saat her çalışında tekrar eder:
“Ne yaptın tarlanı, nerde hasadın?
Elin boş mu gireceksin geceye?
Bir düşünsen! Yarıyı buldu ömrün.
Gençlik böyledir işte, gelir gider;
Ve kırılır sonra kolun kanadın;
Koşarsın pencereden pencereye.”
Geçmişin duygusal mirası geleceğimizin haritasını oluşturur. İyi haber şu: Bu harita değişebilir. Yeni, olumlu yaşantılar ile iyileştirici duygusal deneyimlerle kendimize yeni haritalar çizebiliriz.