İnsanın gerçek soyluluğu, en yüce kahramanlığı, tüm yaşam gerekçeleri kendi içinde yok olmuşken de, hayatı yaşanılır kılan bandajların ve koltuk değneklerinin tümü bir kenara atılmışken de yaşamayı bilmekte saklıdır.
Dünya hiçlikten daha korkunç olduğu için kaldım dünyada; yaşam ölümden daha acı verici olduğu için kabullendim yaşamı; kendi kendimi, gerçeklik sadece acıdan doğduğu için, zihnin ceninleri sadece ağrılı nöbetlerden doğduğu için yaraladım,parçaladım ve dövdüm; ve bütün müzik melankoliden ibaret…