İnsanoğlunun hayatı,tıpkı hayvanlarınki gibi,gerçek bir bilinçsizlik içinde akar.Hayvanların içgüdülerini dışardan yöneten derin yasalar,gene dışarıdan insanın aklını yönetir.İnsan aklı yeni yeni filizlenen bir içgüdüye benzer,herhangi bir içgüdü kadar bilinçsizdir,henüz oluşumunu tamamlayamamış olduğu için öbürlerine göre daha kusurludur.
Ne yolculuklara çıktı yüreğim
ayaklarında aynı pabuçla,
beni besleyen,dikenler oldu.
Tedirginlik götürdüm nereye gitsem:
Vurdular beni ben vuracakken,
yığılıp kaldım öldürüldüğüm yerde,
ama kalktım,eskisinden daha dinç,
ya sonra, ya sonra, ya sonra
Ekleyecek ne var ki?
Yaşamaya gelmişim yeryüzüne.
Biz aslında insanları sevmeyiz.Sevdiğimiz,bir insan hakkında oluşturduğumuz fikirdir.Kısacası kendi uydurduğumuz bir kavramı-ve sonuç olarak kendimizi sevmekteyizdir.